Bo tak i koniec kropka.

Od czerwca zaczynam. I nie ma, że nie chcę. Mam dość. Ma dość patrzenia na siebie i mówienia ''o fuj'', '' co za brzydota'', ''czemu nie jestem taka jak te laski''... Nie akceptuję swojego ciała. Przynajmniej nie w 100%. Mam krągły brzuszek i niefajne uda. Ale też nie jestem gruba. Jestem taka... średnia. Ale nie wystarczająco dobra dla siebie. Chcę schudnąć i to zrobię.

Zwykle kończyło się na słowach ''pieprzyć to, idę po czekoladę''. Ale myślę, że dorosłam wystarczająca aby to zmienić. Chciałabym pokazać sama sobie, że nie jestem słaba, że potrafię osiągnąć wyznaczony cel.  Mam motywację. I na pewno nie jest to słomiany zapał. Przynajmniej modlę się żeby nie był.
Chciałabym, żeby wszystkim otworzyły się gęby gdy nastanie pierwszy września. Żeby wszystkie osoby, które chcą mnie utopić w łyżce wody stanęły i spojrzały na mnie swoim wilczym wzrokiem.

Przede wszystkim robię to dla siebie. Niektórym chcę udowodnić co nie co, ale 80% jest dla mnie. Kiedy dotrzymam w postanowieniu, będę wierzyć, że mogę wszystko. Przestanę obgryzać paznokcie. To moja zmora. Będą ładne, piękne, długie i wypiłowane. Takie jak trzeba. I przede wszystkim będę szczupła.

Ale nie jestem głupia. Nie zamierzam robić tak, jak większość ''bardzo mądrych'' ludzi. Głodzić się. Będę jeść normalnie. No może po prostu rozsądnie. Zero słodyczy i pustych kalorii tylko rozsądne, pełnowartościowe posiłki. Nie będę dodawać żadnych głupich bilansów. Co najwyżej serię ćwiczeń jakie wykonałam.

Plus jest taki, że nie mam obrzydzenia do sportów. Wszystkie wykonuje z wielką przyjemnością.
Nie chcę być chuda. Chcę być,szczupłą, zdrową kobietą. Nie mam też, jakiś makabrycznych kompleksów jakbym miała po prostu popaść w depresję. Chcę tylko zrobić coś fajnego ze sobą i swoim zdrowiem, życiem.

Wiem, że będzie ciężko. Nie twierdzę, że będę to robić z uśmiechem na twarzy, chociaż mam taką nadzieje. Przez następne dni będę zbierać motywację, a potem zaczynamy.

A jak będę wymiękać, przeczytam ten post ;p